Hej, Blejku! Czytałeś to?

Mrrrał? Niby co? (tu wyraziłem uprzejme zainteresowanie lekko otwierając lewe oko i podnosząc do góry koniuszek ogona)

Wiesz, to jest taki wpis z forum GW. Fajny. Posłuchaj:

Jak ktoś jest 'zwierzęciem miejskim' to żadne argumenty go nie przekonają do mieszkania w domu.

Jeżeli jednak wbrew instynktowi samozachowawczemu takie miejskie zwierze (ulegając owczemu pędowi - bo znajomi i wokół wciąż się budują) zamieszka w domu, to mamy waśnie takie cierpkie wnioski. Tylko mam pytanie - po co było pchać się do domu?

Są także, inne typy - 'zwierzęta domowe' które w mieszkaniach (nawet z dużym balkonem) duszą się. Ciasne, ograniczające peregrynacje do trasy pokój-przedpokój-kuchnia. Ciągnie ich do niekoszonej trawy, dłubania w ziemi, możliwości jaka daje jedynie dom - że za oknem wystarczy zrobić krok i stąpa się po ziemi.

Zero klatek schodowych, wind, śmierdzących wywiewów z kuchennej wspólnej wentylacji. Siat z zakupami nie trzeba wnosić na piętro. A pawlacz w przedpokoju nie

udaje, że jest piwnicą. Nie przeszkadza, ze trzeba wciąż coś zamykać, doglądać, podlewać. Praca u siebie to odpoczynek - zamiast siedzenia na kanapie po odkurzeniu przysłowiowych 50 metrów. Ziemia i piach za oknem jest przedłużeniem domu - zwłaszcza, że okno tarasowe jest otwarte od kwietnia do września, a sprzątanie nie stanowi istotnego problemu. I jeszcze zwierzaki, które w takim domu przemieszczają się bez ograniczeń pomiędzy ogrodem a podłogą pod rozgrzanym w chłodne dni kominkiem.

A szambo, no cóż co dwa tygodnie podjeżdża Pan Zdzich i tyle.

W skali roku, koszty utrzymania mojego 200 m domu są niższe niż 57-metrowego mieszkania 3 pokojowego (łoł - 3 pokoje na 57 metrach!) na warszawskich Bielanach - w którym mieszkają moi teściowie.

Mieszkałem już i w nowym budownictwie i w starej kamienicy, ale ciągnęło do domu. Bo jak się w domu człowiek wychował, to nie da rady wtłoczyć się w formatkę 'M' - choćby nie wiem jak ekskluzywnego :-)) *

Mrrrał! No prrroszę! Nawet na tych durrrnych forrrach internetowych można czasem znaleźć mądrrrą wypowiedź.

A ty kocie, jakim zwierzęciem jesteś? Miejskim, czy domowym?

PHHHHYYYYY!!! No wiesz! I ty masz czelność mnie o to pytać? TY? Istota, która przez ćwierrrć wieku telepie się po różnych blokowiskach?!!!

Oj! Przepraszm najmocniej. To taki żarcik miał być.

Przeprrrraszam!

Ok?

Mry. No. Może być. Ale na przyszłość uważaj sobie!